Zdrowe relacje pomiędzy dziećmi uprawiającymi sport, ich rodzicami oraz trenerami to klucz do sukcesu. Jaki jest rodzic wspierający, a jaki deprymujący? W dzisiejszym tekście przyglądamy się nieco bliżej temu zagadnieniu.
Spora część trenerów jest zdania, że tym, co w największym stopniu utrudnia ich codzienną pracę, są rodzice zawodników. Jak radzą sobie oni z tym problemem? Na tyle ile jest to możliwe, unikają rozmów z nimi, nie udzielają jasnych odpowiedzi oraz udają nieprzystępnych. W ten sposób wyznaczają granice, czego konsekwencją jest stopniowe oddalanie się od opiekunów zawodników i głównego źródła informacji na ich temat.
Należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że rodzice ćwiczącego dziecka mają pełne prawo do tego, aby poznać trenera oraz jego koncepcje szkoleniowe. Jest to normalne, że interesują się tym, czy ich pociecha posiada odpowiednią opiekę i czy trening sprawia im satysfakcję. Właściwa komunikacja pomiędzy trenerem a opiekunami jest w stanie wpłynąć na postawę dziecka oraz jego zachowanie w kontekście sportowej rywalizacji.
Dzieci uczą się, naśladując postawy swoich rodziców. Jeżeli jest ona wspierająca, zagwarantuje to maluchowi prawidłowy rozwój, ułatwiając osiąganie sportowych sukcesów. Rodzic deprymujący skutecznie zniechęca dziecko do regularnych treningów. Warto zdawać sobie sprawę z tego, że dziecko, które regularnie ćwiczy jest poddawane licznym stresom – tak wewnętrznym, jak i zewnętrznym. Jeżeli będzie ono pozbawione wsparcia, może nie poradzić sobie z obciążeniami, z jakimi ma do czynienia każdego dnia. Równie ważną rolę odgrywa tutaj wsparcie finansowe oraz logistyczne opiekunów.
Rodzice pełnią niezwykle ważną funkcję w sportowym życiu dziecka. Uczestnictwo w treningach i kibicowanie mogą być jednak odbierane jako nieświadome wywieranie presji na małego sportowca.
Tym, co wyróżnia rodzica deprymującego, jest porównywanie dziecka do innych zawodników i wytykanie jego niedociągnięć. Efekt? Zachwianie wiary w siebie.
Jeżeli chodzi o rodzica wspierającego, będzie on chwalił dziecko i szczerze mu kibicował. Przed rozpoczęciem treningów, warto porozmawiać z maluchem, jakiego dopingu oczekuje. W ten sposób można mu pokazać, że trenowany przez niego sport jest dla rodziców bardzo ważny. Odpowiednie wsparcie obejmuje chwalenie za podejmowanie starań i kolejnych wyzwań oraz zauważanie każdych, nawet najmniejszych postępów. Rodzic wspierający zwraca uwagę na to, jakie postępy maluch zrobił od poprzedniego treningu. Dodatkowo pyta on pociechę, z czego jest najbardziej zadowolone i co najbardziej podobało mu się w danych zajęciach.
Nie mniej istotną kwestią jest tutaj częstotliwość udziału w zajęciach, którą warto ustalić z dzieckiem. Jako że rodzice identyfikują się ze swoimi pociechami, bardzo mocno zależy im na tym, aby osiągały one możliwie jak największe sukcesy. Niekiedy do czynienia możemy mieć z sytuacją, w której zaczynają oni traktować życie dziecka niczym własne, stawiając im wysoce wygórowane wymagania i nie akceptując porażek. Tego typu rodzice bardzo często w przeszłości uprawiali daną dyscyplinę sportu i po cichu liczą, że ich dziecku uda się osiągnąć większe sukcesy niż oni.
Niestety, przedkładanie swoich marzeń na dzieci wiąże się z wywieraniem ogromnej presji. Skutkiem zmuszania maluchów do treningu i krytykowania za każde, choćby najmniejsze potknięcie wzmaga w nich lęk przed współzawodnictwem. Rywalizacja z rówieśnikami przestaje być zabawą, a zaczyna być przykrym obowiązkiem. Budzi ona frustrację oraz wiąże się z koniecznością spełniania oczekiwań rodziców. Dziecko nabiera wówczas przekonania, że musi zasłużyć na miłość swoich rodziców.
Foto wyróżniające: Freepik
